Wat je kunt leren van gebakken banaan.

Op de basisschool had ik een Indonesisch vriendinnetje. De eerste keer dat ik bij haar thuis kwam kreeg ik gebakken banaan te eten. Een ranzig half warm drabje waar ik bijna misselijk van werd. Haar moeder vroeg of ik het lekker vond en uit beleefdheid zei ik ja. Ik zei zelfs dat ik het ‘heel erg lekker’ vond. Toen kon ik niet meer terug. We zijn jaren vriendinnen gebleven en elke keer als ik bij haar kwam moest ik die smerige, speciaal voor mij bereidde banaan weer weg zien te stouwen.

Totdat we eens tijdens haar verjaardagsfeestje een spel speelden met een blinddoek. Iedereen moest voelen, proeven of ruiken wat er voor je stond. Ik moest proeven. Ik nam een hap van wat er voor mijn neus werd gehouden en sprak de legendarische woorden ‘Gadverdamme! Ik weet niet wat het is maar het is wel heel erg smerig!’ Een gênant momentje.

Ik heb er nooit meer gebakken banaan hoeven eten maar kreeg in plaats daarvan voortaan heerlijke gado gado en spekkoek.

Dit verhaal is echt gebeurd. Toen ik per ongeluk zei dat ik die banaan helemaal niet lekker vond was haar moeder niet boos, integendeel: ze wilde me juist laten proeven hoe lekker Indonesisch eten is. En dat is het ook! Behalve dan die gebakken banaan.

Hoe weet je of je gebakken banaan aan het eten bent?

  1. Je bent vaak één van de eersten die zegt mee te doen, wat het ook is.
  2. Je vind het daarna erg moeilijk om je ook daadwerkelijk actief in te zetten.
  3. Als het je al lukt om fysiek bij alle bijeenkomsten die erbij horen te zijn dan ben je mentaal afgehaakt.
  4. Meestal lukt dit echter niet omdat je altijd wel iets anders in je agenda hebt staan waar je ‘echt niet onderuit kunt’.
  5. Je probeert je gebrek aan inzet te verbloemen door iedereen die zich wel voorbereid heeft te wijzen op kleine onvolkomenheden.

Herken je één of meer van deze kenmerken, dan is de kans groot dat je tegen heug en meug gebakken banaan aan het eten bent, omdat je ooit hebt gezegd dat je dat lekker vond. Misschien was het toen ook wel zo, maar is dit veranderd.

Dit geen pleidooi voor werkweigering. Natuurlijk zal ook jij, net als iedereen, wel eens iets moeten doen wat je minder leuk vindt. Dit is een pleidooi voor eerlijkheid.

Stel jezelf eens de vraag: Wil ik dit echt? En zo ja: waarom? Zodra er in je antwoord ook maar één naam voorkomt die niet van jezelf is: zeg nee, en maak ruimte voor mensen die misschien iets minder snel reageren maar wat langer nadenken voordat ze besluiten om mee te doen. Het zal je verbazen hoeveel werk er dan wordt verzet en hoeveel tijd je zelf overhoudt voor de dingen die je wél echt leuk vindt!

Misschien ben je zelf een gebakken banaan?

Ooit heb ik bij een uitzendbureau gewerkt en enorm veel tijd en energie gestoken in het vinden van een baan voor een man. Hij had echt een goed CV en er waren verschillende werkgevers die hem wel wilden spreken. Er was één probleem: hij stonk. Maar ook echt enorm! Naar verschraald zweet. Als hij binnen was geweest gingen alle ramen open en ging mijn collega los met de luchtverfrisser (wat ik nog erger vond, stank met luchtverfrisserlucht erdoorheen – maar deze collega vond van niet).

Het is best vervelend om tegen iemand te moeten zeggen dat hij stinkt, maar ik vond het ook lullig als hij steeds afgewezen zou worden en niet zou weten waarom. Bovendien wilde ik het eigenlijk ook mijn klanten niet aandoen. Ik belde hem op, nam passende vacatures met hem door en vertelde hem dat ik hem wilde voorstellen, maar dat ik me afvroeg of hij wist dat hij ‘niet zo fris rook’.

Hierna viel het even stil.

‘Ja,’ zei hij toen, ‘dat weet ik. Daarom ben ik ontslagen bij mijn laatste werkgever.’
‘Oh,’ zei ik, ‘wat vervelend, maar hoe komt dat dan? Heb je geen douche?
‘Jawel.’
‘Ah oke, maar is het dan iets medisch ofzo?
‘Ja, ik denk het.’
‘Ben je ermee naar de dokter geweest?’
………
‘Schrijf maar een briefje dat ik onbemiddelbaar ben en dan hebben we allebei onze plicht gedaan.’

Deze man wilde geen baan, deze man wilde zijn uitkering niet verliezen. En daarin was hij wel heel erg gemotiveerd: zo erg dat hij bereid was om zich nooit meer te wassen. Dat ik elke keer met nieuwe vacatures aan kwam zetten, dat vond hij enorm irritant: ik was zijn gebakken banaan!

Natuurlijk heb ik dat briefje niet geschreven, maar ik heb wel een hoop tijd aan hem verspild.
En die tijd besteed ik liever aan mensen die wél echt een baan zoeken.

Heb je het gevoel dat je steeds keihard aan het werk bent voor iemand die daar geen waardering voor geeft, en, erger nog, zelf ook niets doet? Dan is de kans heel groot dat je een gebakken banaan bent. Stop daarmee!

Voor meer informatie over gebakken bananen of andere recepten voor versterken van je eigen kracht kun je contact met me opnemen. Kan ook zonder blinddoek.

 

 

 

 

 

 

Delen: Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail