Wat is jouw levensmotto?

Gisteren was ik op bezoek bij een College Tour. Heleen Crielaard interviewde Lidewey van der Sluis over, de keuzes die ze in haar leven en loopbaan heeft gemaakt, en kwam met de vraag ‘wat is jouw levensmotto’?

Lidewey had daar uiteraard een prachtig antwoord op, een antwoord waarvan ik gelijk dacht: ja! Dat is een mooi levensmotto! Iets zoals elke dag wakker worden met de gedachte om je talenten te delen met de wereld ofzo. In ieder geval een prachtig levensmotto. Maar… dat gevoel heb ik altijd als ik een levensmotto hoor. Op het moment zelf vind ik het mooi en passend maar als ik dan bedenk dat ik dat motto mijn hele leven mee moet nemen… nou dan wordt ik toch een stuk minder enthousiast.

‘Hakuna matata’ bijvoorbeeld, dat is een geweldig levensmotto als mijn leven, op wat kleine strubbelingetjes na, op rolletjes loopt, maar zodra er echt stront aan de knikker is dan blijkt ‘wind je niet op’ slechter voor mijn gemoedstoestand dan gewoon even lekker op een bokszak rammen.

Of ‘waar een wil is, is een weg’ (door extremisten aangevuld met ‘.. waar geen weg is, is een omweg’). Ook mooi, en meestal waar maar soms ook gewoon helemaal niet. Tenzij aangevuld met ‘waar ook geen omweg is, is de wil er misschien wel maar de kunde of de energie niet’. Maar ja, dat is natuurlijk een veel te lang verhaal voor een levensmotto.

‘Carpe Diem’ is mooi maar veel te algemeen, want wat zegt dat nou eigenlijk? Al doe je de hele dag niets, kun je aan het einde van de dag zeggen dat je de dag hebt geplukt, en als je het leven redt van pasgeboren schildpadjes in Zuid Amerika dan kun je dat ook zeggen. Wat is dat nou voor motto? Daar kun je toch niet naar leven. Hetzelfde geldt overigens voor ‘Carpe Scrotum’ – door de grofheid krijgt het wel een explosiviteit die me aanspreekt maar zakelijk gezien schijnt dat dan weer niet zo handig te zijn. Moet je ook nog rekening mee houden.

Of ‘een dag niet gelachen is een dag niet geleefd’. Ik houd van lachen, echt waar. Ik lach ook best veel. Maar het leven is nu eenmaal niet altijd leuk, er bestaan echt wel dagen die gewoon om te janken zijn. Dan jank ik liever echt dan dat ik moet lachen omdat ik anders niet leef. De volgende dag waardeer ik de lach dan ook veel meer.

Ik denk dat het levensmotto dat mij nog het vaakst past van mijn lang gekoesterde heldin komt, Pippi Langkous.

Pippi is eigenwijs (vind ik leuk), lief voor haar vrienden (vind ik belangrijk) en ze kan een paard optillen (hoeft van mij niet zo nodig maar oké). En Pippi gaat er namelijk van uit dat als ze iets nog niet eerder heeft gedaan, het nog niet is gebleken dat ze dat niet zou kunnen. Dus ze gaat er dan vanuit dat ze het kan. Het is geen motto om dagelijks na te leven, maar elke keer als ik iets nieuws probeer dan weet ik dat het klopt. En dat zal dan wel de bedoeling zijn van een levensmotto.

Vandaag doe ik ook iets nieuws: ik lanceer mijn website en heb net mijn eerste blog geschreven. Ik denk dat het wel is gelukt.

 

IMG_7098

 

Delen: Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail