Van konijn tot fortuin

Mijn broer Stefan ruilde samen met een vriend van een gratis konijn naar een huis in een skigebied in Zuid-Duitsland, en vergokte daarna alles in Las Vegas. Het hele avontuur is vastgelegd in een documentaire en een theatershow. Vandaag de dag kunnen middelbare scholen hun schooltheatervoorstelling boeken. 

 

Hoe ben je op het idee gekomen om te gaan ruilen?

Ik wilde een nieuw kinderprogramma maken voor Villa Achterwerk, dat bestaat niet meer, maar een aantal jaren geleden kon je met een goed idee voor een kort kinderprogramma gemakkelijk bij hen terecht. Ik had het idee om kinderen een ruilgame te laten doen, individueel of met teams. Mijn vorige kinderprogramma was geproduceerd door Albert, wat betekent dat hij de contracten en financiën hiervoor regelde. Dus ik ging naar Albert om mijn idee met hem uit te werken. En hij zei: ‘Het is een heel leuk idee, maar in theorie kun je natuurlijk tot een miljoen ruilen. Als je maar gewoon niet stopt en gewoon maar door gaat.’ Hij zei: ‘Het is misschien wel meer dan een kinderprogramma. Waarom zouden we dit eigenlijk niet zelf doen?’ Toen besloten we om het zelf te gaan doen.

Waarom wilden jullie het zelf doen, vonden jullie het niet leuker als kinderen ruilend rijk zouden worden?

Dat was Alberts idee. Hij dacht; ik wil eigenlijk ook wel echt rijk worden. En als dat kan met ruilen dan is het geen kinderspel meer. En het leek mij gewoon leuke televisie. We wisten allebei wel dat er in Canada ook een man was die van paperclip tot een huis had geruild maar die had het nooit gefilmd. Die had het gefotografeerd en opgeschreven. Dus je moet het maar net geloven. Vastleggen op film vond ik als televisiemaker natuurlijk een stuk interessanter. Dan kun je het helemaal nakijken. Het leek mij gewoon een leuke roadmovie. Ruilende kinderen had ik ook leuk gevonden, maar door zelf op pad te gaan konden we achtergrondverhalen maken over de mensen met wie we ruilden.

Wat had je vooraf bedacht waar het op uit zou komen?

Ik had eerlijk gezegd helemaal niet nagedacht over wat we uiteindelijk in handen zouden krijgen. Ik dacht gewoon: als we beginnen dan zien we wel waar het schip strandt. We besloten om een pilot te maken die we aan omroepen konden aanbieden. Het was achteraf gezien niet de beste keuze om met een levend konijn te beginnen, maar we hebben eerst gekeken wat er gratis te vinden was om het ruilproces mee te beginnen.

Waarom was dat achteraf gezien niet de beste keuze?

We kregen daar behoorlijk wat kritiek op. Mensen vonden het vreemd dat wij een levend wezen aanboden om te ruilen. Maar het konijntje was al ongelukkig. Er worden duizenden konijnen gratis aangeboden omdat mensen ze niet meer willen. En door ons is het konijn toch terecht gekomen bij iemand die het wel wilde.

Hoe weet je dat het konijn ongelukkig was?

Het schijnt dat konijnen geen solitaire dieren zijn Dit konijn was alleen dus dat is eigenlijk dierenmishandeling. Een konijn moet altijd met een ander konijn zijn.

En is ie nu met een ander konijn?

Ja, die vrouw die hem kreeg had nog een konijn. Maar goed. We zagen dus dat er veel konijnen gratis aangeboden werden dus daarmee zijn we gestart met ruilen. We hebben een aantal mensen gebeld en uiteindelijk vonden we een vrouw die het konijn wel wilde en daarvoor een halogeen oventje in ruil had. Die ruil zijn we aangegaan en daar hebben we een kort filmpje van gemonteerd, als pilot. Toen hebben we dat naar een aantal omroepen gestuurd. Helaas bleek geen enkele omroep geïnteresseerd. Maar we besloten wel om ons plan door te zetten.

Waarom? Als niemand het wilde hebben? Waarom zou je er dan tijd en geld in steken?

Omdat wij zelf geloofden dat het mogelijk was. En het leek me sowieso leuk om te doen, want je komt bij allerlei mensen thuis en iedereen heeft een bijzonder verhaal. En we konden het gewoon online zetten op ons YouTube-kanaal. Als het succesvol blijkt en het kanaal goed bekeken wordt, dan is er misschien wel een omroep geïnteresseerd, zo dachten we. En toen we uiteindelijk na een jaar tot een Rolls Royce hadden geruild waren er inderdaad wél omroepen geïnteresseerd. Alleen toen stelden ze de vraag: wanneer is het dan af? Kunnen we 6 afleveringen bestellen, en is het dan klaar? Maar dat konden wij natuurlijk helemaal niet voorspellen, omdat alles écht was. Überhaupt wisten we niet of het ging lukken om tot een miljoen te ruilen, dus ook niet wanneer. En er waren omroepen die het format wel uit wilden zenden maar voorstelden om het voor een goed doel doen, dat vonden ze veel sympathieker.

Dat is wel zo. Dat is inderdaad wel sympathieker.

Ja. Maar. Het is misschien sympathiek, maar je bewijst dan ook niets. Want dan doen mensen mee voor het goede doel. Wij vonden het sterker als je zegt tegen mensen ‘ik wil miljonair worden’, en dat ze dan tóch met je ruilen.

Omdat ze iets nodig hebben dat jij hebt en andersom.

Ja. Het natuurlijk sterker als het dan lukt, dan als je een miljoen hebt en mensen zeggen ja, maar ze hebben het allemaal voor Artsen zonder Grenzen gedaan. Dan zou ik ook geld geven of iets ruilen. We zijn echt gaan proberen of het ons zou lukken om miljonair te worden, voor ons zelf en niet voor een goed doel. Dat je rijk kan worden, zónder te werken of geld te lenen bij de bank. Als dit zou lukken, dan zouden wij het huidige systeem verslaan. Vooraf dacht ik dat het leuke verhalen op zou leveren door alle mensen waar we mee zouden gaan ruilen. Achter elke ruil zit vast een goed verhaal, dacht ik. Echter toen bleek dat hoe verder we kwamen, dat het verhaal in ons zelf zat. Onze samenwerking verliep steeds minder soepel en op een gegeven moment, we waren al een jaar bezig, zijn Albert en ik samen het gesprek aan gegaan over de vraag ‘waarom doen we dit eigenlijk’. Albert had in het begin al wel gezegd dat hij rijk wilde worden, maar ik nam het niet zo serieus omdat ik niet dacht dat dit nou per se de snelste manier zou zijn. Er zijn denk ik veel snellere manieren te bedenken om rijk te worden.

Maar hij had niet gezegd dat hij SNEL rijk wilde worden toch?

Nou eigenlijk wel, hij wilde op een makkelijke manier rijk worden. Voor mij was het meer de gimmick van het ruilprogramma, maar voor hem bleek het geen grap: hij wilde er écht rijk mee worden. Toen we erover spraken kwamen we er dus achter dat we allebei een heel ander doel hadden: hij wilde zo snel mogelijk naar het einddoel en ik wilde zo veel mogelijk leuke verhalen kunnen filmen onderweg.’

Maar dat kan toch samengaan?

Het kan samengaan. Maar toen kwam het probleem erbij dat het format dat we bedacht hadden, namelijk: Albert ruilt tot hij miljonair is en ik leg het vast, dat dat format opeens heel bekend werd. We kwamen bij Pauw en Witteman en in kranten en Albert werd in de beeldvorming ‘de man die ruilt tot hij miljonair is’. Dat was inderdaad het format dat we hadden uitgedacht, maar we werkten allebei even hard aan elke ruil. Dat kwam echter niet duidelijk naar voren. Het leek opeens alsof ik, de cameraman, iemand filmde die ruilde om miljonair te worden. Alsof ik alleen maar registreerde wat hij deed. Ik merkte dat ik zo ijdel was, dat, ondanks dat ik de waarheid wist, het me toch stak dat Albert voor de buitenwereld de man was die het voor elkaar had gekregen om een Rolls Royce te ruilen. Terwijl ik wist dat ik me óók een slag in de rondte had gebeld met potentiële geïnteresseerden voor elke ruil.’

Dus die media-aandacht had een negatief effect op jullie relatie?

Ik weet niet of het daaraan lag. We hebben de aandacht ook nodig gehad om goed door te kunnen ruilen. Maar stel dat we zonder die aandacht ook zo ver zouden zijn gekomen zijn, dan nog vond ik het vervelend dat hij mijn aandeel niet erkende. Bij Pauw en Witteman bijvoorbeeld zat Albert aan tafel en ik in het publiek, en Albert deed het overkomen alsof ik een cameraman was die hem en zijn ruilproject zo interessant vond dat ik dat ging filmen. Als hij op dat of een eerder moment had laten merken dat het voor hém duidelijk was dat we het samen deden, en dat dit nou eenmaal het format was, dat hij het gezicht naar buiten was, dan was er niet zoveel aan de hand geweest. Maar hij had het zelf helemaal niet door. Hij heeft geen moment gedacht dat ik me er misschien rot over zou kunnen voelen, voor hem was het gewoon de afspraak waar hij zich aan hield. Ik denk dat de frictie in onze relatie ook was ontstaan als we geen grote media-aandacht hadden gehad, want ik merkte het ook als we onderweg waren. Het ligt natuurlijk ook aan mij want we hadden dat inderdaad afgesproken dat hij het gezicht was en ik de filmer. Maar elke keer als we bij mensen kwamen om te ruilen en Albert sprak in de ik-vorm, bedacht ik dat ik het toch leuker zou vinden als hij in de wij-vorm zou spreken. Dat is natuurlijk niet de schuld van Albert, want hij dacht gewoon te handelen volgens het format. Voor mij bleek ook de waarde van hetgeen we ruilden van invloed op hoe belangrijk ik mijn aandeel vond. Want als Albert op een feestje zei: ‘ik heb nu een konijn’, dan vond ik het geen probleem, maar toen hij begon over zijn Rolls Royce betrapte ik mezelf op de gedacht dat het ook mijn Rolls Royce was. Dat zegt dus ook veel over mezelf natuurlijk.

 Dat je waarde dan dus toch belangrijker vindt dan je zou willen.

 Ja. Het is toch je ego.

 Niet dat je er echt op zat te wachten om die Rolls te hebben.

Nee… nou…
Nee. Het ging meer om het feit dat mensen zeiden: ‘Heb je écht in een jaar tijd van een konijn tot een Rolls Royce geruild? Echt ongelooflijk.’ En dat is heel anders dan dat ze zeggen: ‘Wat knap van Albert.’ Op zo’n moment dacht ik: ‘Knap van Albert?!’ Albert en ik hebben in die periode een flinke discussie gehad, ik wilde dat het gewoon duidelijker was dat het een gezamenlijke prestatie was.

Jullie zijn gestart met een konijn, hebben deze geruild met een halogeenoven, daarna een dakpannenlift, twee timmermannen, twee optredens van The Kik, een kunstwerk van Diederik Kraaijenveld, de Rolls Royce, toen een wellness arrangement, en toen een huis.

Dus 8 keer geruild.

Heb je weleens overwogen om ermee te stoppen?

Toen we het wellness arrangement hadden heb ik dat weleens gedacht. We dachten dat het moeilijk zou zijn om iemand te vinden die iets wilde ruilen dat meer waard was dan een Rolls Royce, in ieder geval op de particuliere markt. Dus toen gingen we op zoek naar ondernemers. Eerst kwam er een ondernemer, ik denk dat hij het op YouTube had gezien, die had een frisdrankmerk voor ons, in ruil voor de Rolls. Wij vonden het grappig maar dachten dat het niet meer waard zou zijn dan de Rolls, tenzij we het gelijk door konden ruilen. Het was een roze frisdrankje, hij had het ooit bedacht voor de roze maandag tijdens de Tilburgse kermis. Dus we zijn op zoek gegaan naar roze ondernemers die het drankje zouden kunnen vermarkten en we vonden toen Sheila en Annelies. Op het internet zag ik dat zij feesten gaven voor alleen maar vrouwen. Toen hebben we met hen afgesproken om hen het drankje te ruil aan te bieden om op hun feesten te verkopen. We raakten in gesprek en we vertelden hen ook over de Rolls Royce. Plotseling zeiden ze: ‘Maar wacht eens even… die Rolls heb je dus nog niet geruild met die man? Wij vinden een Rolls Royce veel leuker dan een frisdrankmerk.’ Zij bleken al vanaf het moment dat ze elkaar leerden kennen een soort huwelijksreis á la Thelma en Louise te willen maken. Het leek ze te gek om dat in een Rolls Royce te doen. Zij boden ons kaartjes aan voor wellness, maar dat vonden wij natuurlijk geen Rolls waard. Toen we het er langer over hadden ontstond het idee dat we met een arrangement met behandelingen voor meerdere personen misschien een goed ruilobject voor grotere bedrijven in handen hadden. Bedrijven die meer te ruilen hebben dan de waarde van een Rolls Royce. In de spa werken ook ergonomen en masseurs bijvoorbeeld. Al die mensen bij elkaar, 20 specialisten, die we 2 dagen aan een bedrijf konden aanbieden. Dat is dus 320 uur effectief werken aan vitale werknemers of gewoon je personeel verwennen via het kerstpakket. Sheila en Annelies kregen de Rolls en wij 320 uur wellness. Maar om het wellness arrangement door te ruilen bleek dus eigenlijk het lastigst. De bedrijven die wij benaderden zagen de toegevoegde waarde helemaal niet van zo’n arrangement.

Wat was het leukste dat je in deze periode hebt mee gemaakt?

Ik vond de Rolls Royce heel leuk, omdat je dan de blits kan maken, maar eh… ik vond ook een van de leukste dingen dat we naar Las Vegas gingen. Dat je gewoon bent begonnen met het ophalen van een konijn en een paar jaar later in Las Vegas staat.

Maar dat had niet zoveel meer te maken met ruilen natuurlijk.

Nee. Maar dat was wel het leukste haha!
Het is gewoon leuk dat je een hele roadmovie maakt, dat is eigenlijk het allerleukste. Maar er waren heel veel leuke dingen, ik vond die vrouw die dat konijn wilde hebben, ook al heel leuk. Zij zei: ‘Je moet niet rijk willen worden, je moet gewoon gelukkig zijn’. Gewoon een grappig mens. En ik vond de bandleden van The Kik ook leuke mensen. Misschien is het leukste dan voor mij eigenlijk toch dat dat we van het hele proces een documentaire hebt kunnen maken. Ik heb het nooit voor die spullen gedaan.

En als je nu terugkijkt, wat zou je dan anders hebben gedaan?

Weet je wat het is, ik kijk eigenlijk nooit terug. Tenminste, ja ik kijk wel terug want ik heb het er nu natuurlijk over, maar ik denk dan niet dat ik iets anders zou doen. Wat als we bijvoorbeeld vooraf onze rolverdeling beter hadden afgesproken? Dan was er geen conflict tussen Albert en mij geweest. Maar dat zou ik dus niet anders doen, want dat conflict bleek ook weer heel goed om een theatershow te kunnen maken. Het is eigenlijk ook wel weer goed, dat je niet hetzelfde bent en conflicten hebt. Daar leer je veel van. Dus ja, ik zou niet snel iets anders doen. En dat we het hele huis double or nothing in het casino hebben ingezet, dat is inderdaad helemaal geen ruilen meer. Daarvan zou je ook kunnen denken dat we het eigenlijk niet hadden moeten doen. Maar het geeft toch ook wel aan dat je dus blijkbaar als je denkt rijk te worden zonder kapitalist te zijn, dat dat uiteindelijk ook niet werkt, want ja uiteindelijk ga je dan toch naar het casino.

Nou ja.. in jullie geval wel.

Ja.

Als je geen kapitalist bent dan hoeft dat natuurlijk niet zo te zijn. Dan waren jullie misschien nu nog steeds heel tevreden met dat huisje.

Precies, het leek op dat moment ook wel leuk om het huis te houden. Het was ook bijna niet te doen, een huis ruilen. Ik vond die zoektocht ook niet meer leuk. Maar we hadden nog niet ons doel bereikt, dus we hadden een nieuwe truc nodig. Dus we dachten: we doen alles of niets. Dan zijn wij óf heel rijk, óf alles kwijt. Dat was natuurlijk superspannend.

Hoe kwam het dat je het niet meer leuk vond?

 De wereld waarin je ruilt, de context, veranderde gaandeweg. Ik vind het wel leuk als je een konijntje brengt en daar blijkt dan een leuk verhaal aan vast te zitten, dat vind ik leuk omdat ik daar een leuk filmpje van kan maken. Maar hoe hoger de waarde, hoe zakelijker de omgeving. Ik ben een creatieve zelfstandige en Albert is veel meer een echte ondernemer. Hij ging CEO’s benaderen en dan hadden we soms een afspraak waar eerst geen camera bij mocht zijn. Het gesprek ging dan over het rendement dat de ruil op zou moeten leveren en hoeveel pr-waarde iets had, en voor mij voelde het op dat moment ook niet meer als echt ruilen. Toen we het huis eenmaal in bezit hadden realiseerde ik me dat voor mij de charme er af was. Onze ruilpartners waren niet meer mensen met persoonlijke dromen en wensen, maar berekenende mensen die namens een organisatie handelden, niet dat dat nare mensen zijn, maar het zijn gewoon heel andere ontmoetingen.

Hoe is het idee voor de documentaire ontstaan?

Ons ruilproject bleek een metafoor voor de echte kapitalistische economie. Het begint onschuldig met een konijntje, daarna –als je een dure Rolls hebt – word je gewoon een handelaar en het eindigt in het hart van de kapitalistische wereld: Las Vegas. En daarbij deed het project heel veel met onze vriendschap. Een ideale documentaire dus. We hebben de film samen met onder andere een supergoede editor, Patrick Schonewille, gemaakt. Hij heeft eigenlijk al mijn filmmateriaal bij elkaar gebracht, en dit was veel werk want we waren tenslotte al 5 jaar bezig. Uiteindelijk is het echt een leuke documentaire geworden.

Wat zijn de do’s en don’ts die je mensen die ruilend rijk willen worden wilt mee geven?

  1. Denk niet alleen maar aan het doel, dat is zonde. Denk niet dat het niet kan, maar denk stapje voor stapje. Als je een berg ziet denk je misschien dat je de top niet haalt, maar als je gewoon gaat lopen sta je plotseling aan de top. Je moet het gewoon doen. Ja? Is dat jou gelukt, met de… Mount Everest bijvoorbeeld? Hahaha ja! Maar dat is weer een ander verhaal. Maar je moet het wel gewoon gaan doen. Het is wel ook veel echt werk geweest. Het was wel heel leuk, maar je moet wel echt gaan bellen en zoeken en je goed verdiepen in wat er aangeboden wordt om geen verkeerde ruil te maken.
  2. We kwamen er ook achter dat je goed kunt ruilen op emotie. Daarmee bedoelen we dat de objectieve waarde af kan wijken van de emotionele waarde. Bij onze eerst ruil bijvoorbeeld ruilde een vrouw een oven ter waarde van 100 euro voor een gratis konijn. Omdat voor haar de emotionele waarde gewoon veel hoger was.
  3. Begin in je eigen netwerk met ruilen. Die gunnen je meer.
  4. En exclusiviteit bleek eigenlijk een hele goede zet. We hebben bijvoorbeeld een kunstwerk geruild, daarvan staat de waarde niet vast. Door het verhaal dat er aan vast zit kan iets meer waard worden. Is dat zo? Is het niet zo dat kunstkenners wel een bepaalde richtprijs kunnen bepalen? Ja, maar dat is niet te beredeneren. Nee, je kunt misschien niet rekenen met grondstoffen en werkuren. Nee. En in ons geval was het gewoon smaak. De deurwaarder waarmee we geruild hebben vond het kunstwerk gewoon zo mooi, dat hij er een Rolls Royce voor over had. Dat is gebaseerd op emotie. Terwijl het kunstwerk uit sloophout is gemaakt. Als je bijvoorbeeld start met een tekening die je zelf gemaakt hebt, dan start je met iets unieks, iets exclusiefs. Het is dan al meer dan een A4tje.
  5. Ruil niet zomaar het eerste de beste bod. Wij hadden ook een keer een boot, maar een boot moet je onderhouden en wordt heel snel minder waard.
  6. Enne… niet naar het casino gaan. Dat helpt ook niet. Hahaha. Nee, dat zou ik niet doen.

Vragen mensen vaak wat de waarde was van het huis dat jullie in Las Vegas hebben ingezet?

Ja.

En wat is de reden dat jullie daar geen antwoord op geven?

Omdat het om het principe gaat.

Dat zeg je nu wel maar jullie hebben wel steeds iets geruild dat steeds meer waard was. En jullie doel was in eerste instantie om net zo lang door te ruilen tot je iets had dat een miljoen waard was. Dat is een heel concreet bedrag. Maar daar zijn jullie niet aangekomen, dan is het toch niet zo gek dat mensen willen weten tot welk bedrag jullie wel gekomen zijn?

Nee, dat is ook niet gek. Het is alleen niet zo relevant omdat we toch alles weer zijn kwijt geraakt.

Als het niet zoveel uit maakt zou je het ook juist wel kunnen zeggen.

Daar ben ik het niet mee eens want het doet afbreuk aan de mystiek. Het gaat er om dat we een huis hadden. En dat we besloten om alles of niets te spelen. Dat is eigenlijk het verhaal. Dus óf je vindt het heel stom, óf je vindt het heel stoer. Maar als je een bedrag noemt dan gaat het opeens over het bedrag. Dan vindt de één het wel meevallen en dan zegt de ander het is wel veel, wat een idioten. Maar het gaat gewoon om het principe. Zou je zelf alles riskeren om maar meer te willen? En je zou kunnen zeggen dat wij uiteindelijk gewoon een gratis konijn hebben ingezet. We zijn met niks begonnen en we eindigen met niks. Daar gaat het voor ons om. Mensen die nieuwsgierig zijn naar de waarde hebben de essentie niet begrepen.

Op dit moment geven jullie college op middelbare scholen, wat is het grootste verschil tussen het publiek in de theaters en die op scholen?

Ja, dat is wel leuk, kinderen uiten tijdens de voorstelling hun reactie al. Dus dan vertellen wij dat we naar het casino gaan en dan hoor je iemand roepen: ‘Aaaah kapot stom! Sukkels!’ Ik vind het heel leuk dat ze direct reageren, en als ze vragen stellen na afloop gaan die altijd over de Rolls Royce. Ons college past bij verschillende vakken zoals economie of filosofie, er hoort ook een lesbrief bij. Daarna kan de docent in de lessen bijvoorbeeld het ruilspel laten spelen, of bespreekt de docent aan de hand van ons college een aantal dilemma’s met de klas.

Is er nog iets dat je kwijt wilt?

Wat vond jij van het hele project?

Ik vond het heel leuk. Vooral toen je opeens met de Rolls Royce voor mijn deur stond en we met de hele familie een ritje maakten. En ik vond het ook wel heel leuk toen jullie in de publiciteit kwamen, althans, vooral Albert dan. Wat ook best vreemd was, dat mensen dan dachten dat Albert mijn broer was.

Hahahaha ja zie je, snap je waarom ik die duidelijkheid wilde.

En jullie hadden natuurlijk nog langer door kunnen proberen te ruilen, maar ik vond ook dat jullie er al beste lang mee bezig waren. En ik snap dat je op een gegeven moment ook wel klaar ermee bent… maar een casino vond ik dan toch wel weer jammer. Want jullie starten met rijk willen worden buiten het kapitalistische systeem om, en dan eindigt het vervolgens in het Sodom en Gomorra van het kapitalisme: Alles in zetten in Las Vegas.

Dat was ook een misverstand tussen Albert en mij. Want ik dacht we gaan het ruilproject doen. En Albert dacht: dat ruilen is misschien een manier om rijk te worden. Maar toen we vastliepen bij dat huis en we over het casino spraken, toen zei ik wel, ja dat is natuurlijk geen ruilen meer. En hij zei ja maar ik heb nergens ooit beweerd dat ik dat met ruilen doe. We zijn gewoon gaan ruilen. En als het in het casino ook lukt…

Ja ja, vandaar dat er bovenaan jullie website staat ‘kun je van een konijn naar een fortuin ruilen?’ en vandaar dat de documentaire ook zo heet. Dan hadden jullie net zo goed gelijk kunnen gaan gokken.

Ja, maar toen hadden we nog geen half miljoen. OEPS!

Wat vond je van het interview?

Het leukste interview dat ik ooit heb gegeven.

 

De colleges van Stefan en Albert zijn te boeken via Impresariaat uit de Kunst

Bekijk hier de trailer:

en op

www.marktplaatsmiljonair.nl is het hele avontuur terug te zien.

 

Dit interview is één van de bijdragen van de lente editie 2018 van TIJD-schrift.
De illustratie is van Nike Rijsterborgh.

Delen: Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail