Hannah

Hannah heb ik jaren geleden leren kennen bij de boksschool. Zij liet in 2014 haar oude leven helemaal los.

 

Hoe ben je op het punt gekomen om alles achter je te laten?

Ik had 5 jaar eerder een mooi huis gekocht, helaas met de verkeerde man. Ik werkte freelance als merkenbouwer. Ik bedenk die zinnetjes onder een merk. Nadat mijn relatie uitging en we het huis verkochten, heb ik in Amsterdam vijf jaar lang op tijdelijke plekken gewoond. Daardoor had ik gaandeweg steeds minder spullen. Ik had dus al niet zoveel bezittingen meer toen ik wegging.

Tijdens een zomervakantie in Italië ben ik Jennifer tegengekomen. We raakten bevriend en zijn na afloop van die week samen op pad gegaan. Jennifer is een voormalig stewardess van United Airlines en als onderdeel van haar pensioen mag ze elk jaar 2 mensen aanwijzen die een jaar lang, indien er een plaats beschikbaar is, gratis mogen vliegen.

Een half jaar na die vakantie belde ze me op, omdat ze dacht dat ik graag naar Australië wilde. Dat was helemaal niet het geval, maar ze dacht dat omdat ze dat een keer gedroomd had. Vandaar dat ze mij het vliegticket van 2014 wilde geven.

Er was niets dat mij tegen hield in Nederland: ik had geen huis, geen relatie en mijn werk als merkenbouwer kon ik overal doen. Ik zag dit aanbod als mijn kans om nieuwe deuren in het leven te openen en ik dacht: ‘Wie maakt dit nou mee, ik heb een ticket naar de wereld.’

De weinige spullen die ik nog had heb ik weggegeven, weggegooid of verkocht en mijn kat Pommetje kon ik onderbrengen bij een vriendin in Noord-Holland. Op 3 januari 2014 kreeg ik mijn ticket. Ik kon dan wel gratis vliegen, maar reizen kost meer dan alleen de vlucht. Dus ik ben eerst een paar maanden keihard gaan werken en op 6 juni ben ik op het vliegtuig naar New York gestapt. Omdat dit op mijn verjaardag was, had Jennifer als cadeau een businessclassplek voor me geregeld.

New York was dus de eerste bestemming van mijn reis om de wereld, een toeristisch tripje, en daarna ben ik Jennifer op gaan zoeken in Pennsylvania. Samen zijn we naar Hawaii gevlogen. Ik heb de Niagara Falls gezien en ben vrienden op gaan zoeken in New Mexico. Zo kwam ik ook in Nieuw Zeeland en in Bali en op 31 december 2014 liep de regeling van het gratis vliegen af en zat ik daar waar ik een jaar eerder nog van zei dat ik er niet wilde zijn: Australië. Ik woonde in Byron Bay en alles was daar zo groot, maar ik had geen auto. Uit pure verveling ben ik gaan tekenen.

Als het daar zo saai was, waarom ben je daar dan gebleven?

Ik bekijk eigenlijk altijd wat de opties zijn en kies dan het meest logische. Weggaan behoorde bij mij niet tot de opties. Of ik nou in Byron Bay was of ergens anders, dat maakte niet uit. Er was geen plek waar ik nou per sé moest zijn. Dat soort gevoelens van verveling en eenzaamheid zijn niet heel tof, maar ook niet op te lossen door bijvoorbeeld naar Thailand te reizen. Ik had immers óók geen reden om in Thailand te zijn.

Tekenen loste deze gevoelens wel op?

Verveling zorgt er uiteindelijk altijd voor dat ik weer in actie kom. Ik stel gewoon heel simpel de vraag: wat kan ik nu doen? Gewoon een leuke hobby ontwikkelen en mensen leren kennen. Mijn eerste poging om de verveling te verdrijven was paardrijles. En om naar paardrijles te komen moest ik wel een auto kopen, dus dat deed ik. Paardrijden bleek geen succes. Het paard was minstens zo verveeld als ik en kwam niet vooruit.

Daarna gebruikte ik de auto om naar tekenles te gaan. Een schot in de roos! Ik heb daar de essentie van kunst ontdekt: het gaat er niet om dat je natekent wat je ziet, maar dat je op papier krijgt wat het met je doet. De tekenlessen die ik volgde heetten Dynamic Drawing en die werden gegeven door Ron Curran. Ron was echt een geweldige leraar en in Byron Bay is hij een begrip. Voor mij bleek hij een sleutelfiguur op mijn pad. Hij leerde me om kunst te benaderen vanuit mijn eigen essentie. Hij heeft mij los getrokken van hoe ik dacht dat ik moest tekenen. Hij zei vaak ‘Let go off reality, Hannah, it’s just insecurity’. We hadden elke les een naaktmodel en mijn tekeningen werden steeds abstracter. Op een gegeven moment zag je dat hele model niet meer terug.

Ik had Nederlands gestudeerd en was altijd met taal bezig. Ik werkte als schrijver, maar deed dat altijd voor anderen. In mijn tekeningen ontstonden langzaamaan krabbels en ik realiseerde me dat dit mijn eigen verhaal was. Door de krabbels heen kwamen de woorden.

In augustus 2015 verliep mijn laatste visum en moest ik echt uit Australië vertrekken. Ik wist alleen niet waarheen. Ik had nergens iets om naar terug te gaan. Het enige dat ik wist, was dat ik door moest gaan met tekenen en schrijven. Een Zeeuwse vrouw die ik had ontmoet op Bali, had me verteld dat ze in Antwerpen zou gaan wonen en door wat zij daar over had verteld besloot ik om daar heen te gaan. Daar spreken ze mijn taal en daar is de Kunstacademie. Ik had toen ik jonger was al eens bedacht dat als ik ooit een Kunstacademie zou willen doen, dat dan in Antwerpen zou zijn.

Ik had het nooit verwacht maar eigenlijk heb ik een omzwerving om de wereld nodig gehad om 150 kilometer van Amsterdam uit te komen! Wat me aansprak in de Kunstacademie in Antwerpen was hun visie. Studenten bootsen de eerste twee jaar de oude meesters na, om de techniek te leren. In het derde jaar ontwikkel je je eigen stijl. Ik vond dat zo logisch bedacht.

Maar toen ik aan de Kunstacademie begon, stond het me tegen. Ik wilde helemaal niemand nabootsen. Ik had al een eigen stijl! Ik liet mijn werk zien aan het bestuur van de Kunstacademie. Zij gaven me toestemming om direct door te stromen naar het derde jaar en ik kreeg al snel een solo tentoonstelling: ‘Till the words come’ in de Martin van Blerk Galerie in Antwerpen. Het was niet omdat dit zo’n succes was, al was het dat wel, maar dat vond ik allang niet meer belangrijk. Ik kwam steeds dichter bij wie ik was, namelijk een schrijver. In eerste instantie woordeloos en later kwamen ook de woorden. Ik heb de Kunstacademie 2 jaar gevolgd en ben toen gestopt, omdat ik er klaar was.

Wat zou je doen als je nu opnieuw dat ticket aangeboden kreeg?

Ik ben niet echt een reiziger. Ik heb niet per sé de behoefte om van alles te bekijken. Ik zou geloof ik de mensen weer opzoeken die ver weg wonen. Eigenlijk ga ik bijna altijd ergens heen vanwege de mensen. Daar komen uiteindelijk mijn verhalen vandaan. Of beter gezegd: mijn poëzie, want volgens mij ben ik een poëet.

Misschien zou ik ook nog wat lessen bij Ron Curran volgen, al weet ik eigenlijk ook dat het voor mij wel klaar was. Zelfs bij die lessen, die mij zoveel hebben gebracht, raakte ik uiteindelijk verveeld. Verveling is waarschijnlijk mijn drijvende kracht.

Wat doe je op dit moment?

In mijn werk zie je veel lijnen. De lijn trekt zichzelf en ik volg de lijn. Zo leef ik mijn leven: ik volg mijn levenslijn, zo leef ik, zo werk ik, zo schrijf ik.

Wat is je droom?

Dat mijn beeldende kunst in een galerie hangt en dat een uitgeverij mijn teksten uitgeeft.

Benieuwd naar het werk van Hannah?
Check www.hmdegroot.com

Dit interview is één van de bijdragen van de herfst editie 2018 van TIJD-schrift.
De illustratie is van Nike Rijsterborgh.

 

Delen: Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail