Bucketlist

Het is altijd fijn om iets leuks in het vooruitzicht te hebben, iets waar je je op kunt verheugen, en/of naar toe kunt werken. Tenminste, dat vind ik. Sommige mensen hebben een bucketlist op hun koelkast, zodat ze iedere dag weer worden herinnerd aan waar voor ze ook alweer aan het sparen zijn bijvoorbeeld.

Tot een aantal maanden geleden zou dat bij mij niet gaan, ondanks dat ik een grote koelkast heb: mijn bucketlist puilde letterlijk uit van de ideeën, dingen die ik ooit nog eens uit wilde zoeken, wilde ontdekken of gewoon wilde doen. Mijn probleem: ik word nogal snel enthousiast. Als het al niet al te groots en meeslepend was dan was ik al om. Al was het maar om te ontdekken of iets wel of niet iets voor me is. Want anders kun je er niets van vinden toch? Niet alleen van mijn eigen ideeën word ik enthousiast, maar juist ook heel vaak van die van anderen. Hoe vaak ik al niet heb gehoord dat het ‘echt iets voor mij is’, om… (Mud Masters, zangles, bootcamp, ayahuasca… etc. etc.). En als ik eenmaal enthousiast werd dan moest het gelijk gebeuren ook. Waarom voor je uit schuiven als het ook nu kan!

Regelmatig betrapte ik mezelf erop dat mijn hoofd te ‘vol’ zat met alles wat ik nog moest doen of af moest maken (want zo ben ik opgevoed: waar je aan begint dat maak je af). Dat volle hoofd was niet fijn, door dat volle hoofd had ik geen ruimte om tot rust te komen en écht vooruit te kijken. En zo stelde ik mijn levensweg niet voor als een pad vooruit met af en toe een zijpaadje, maar als een enorm doolhof met allemaal leuke activiteiten kris kras verspreid (leuk idee voor een speeltuin of pretpark trouwens).

Tegenwoordig ben ik aan het focussen op wat écht belangrijk is. Alles waar ik kriebels van krijg omdat ik er zoveel zin in heb, of doodeng vind, of, nóg beter: omdat ik er zin in heb én het doodeng vind! En daarnaast probeer ik te relaxen, veel relaxen. Want dan komen de écht goede ideeën. Dat heb ik niet bedacht, dat is wetenschappelijk bewezen. En het lijkt zo gemakkelijk, maar voor iemand die gewend is om altijd maar bezig te zijn is dat hartstikke moeilijk, geloof me. Maar ik werk eraan.

Eén van de plannen waar ik nu op focus is sollicitatietrainingen voor jongeren. Een aantal jaren geleden heb ik dat al eens gedaan, voor een groep meiden met een licht verstandelijke handicap en gedragsproblemen. Ze woonden onder begeleiding op een besloten groep.

De eerste eyeopener begon al bij de voorbereiding. Ik had alle stappen op een rij gezet: je zoekt een vacature die je aanspreekt, je bedenkt waarom je het wilt, je bedenkt waarom je het kunt, en je gaat op zoek naar voorbeelden daarbij. Allemaal leuke oefeningen en opdrachtjes had ik uitgewerkt en mailde mijn programma vol trots naar de teamleider van de woongroep. Even later ging de telefoon: ‘Sabien,’ zei de teamleider. ‘De basis.’ Ik zei: ‘Dit ís de basis.’ ‘Nee, nee,’ zei hij. ‘De basis: kom op tijd, geen kauwgom in je mond, kijk je gesprekspartner aan.’ Aaaaah. Díe basis! Ik besloot de hele voorbereiding overboord te gooien en binnen te komen als een mevrouw van het Kruidvat. Kom maar binnen en solliciteer naar een baan.

Toen ik binnen kwam zaten ze allemaal demonstratief met een kussen voor hun gezicht. Duidelijker aangeven dat je niets met me te maken wil hebben is bijna onmogelijk. Nu stel ik eerlijkheid wel op prijs, maar dit was wel erg ongemakkelijk. Ik keek naar de groepsleiding maar die deed niets, dus ik wachtte gewoon tot de eerste over het kussen begon te gluren en begon toen: of ze een medewerkster van het Kruidvat zou durven aanspreken. Natuurlijk durfde ze dat! Het duurde even voordat ze ook naar voren kwam om te laten zien hoe ze dat zou doen, en ik was ook niet zo streng als ik normaal gesproken bij een sollicitatiegesprek zou zijn. Maar ze deed het wel.

Toch lukte het haar niet om gemotiveerd over te komen. Maar ja, vind je het gek, met alle peer-pressure in zo’n groep. Aan het einde van het eerste rollenspel vroeg ik aan de anderen of ze een idee hadden waarom ik haar niet aan zou nemen. Nou, dat wisten ze precies! Alles wat ze verkeerd had gedaan werd breed uitgemeten en ze zouden het allemaal zelf veel beter doen. Wat me ook opviel is dat ze allemaal wel konden bedenken wat een werkgever zou willen zien, en dat probeerden na te spelen. Maar wat hun eigen kracht was: dat wisten ze eigenlijk niet. De groep mocht influisteren.

En wat nou zo mooi was: aan het einde van de middag buitelden ze over elkaar heen om aan elkaar te laten zien hoe goed ze waren in sollicitatiegesprekken voeren, en moesten ze heel hard om zichzelf en elkaar lachen. Ik vond het fantastisch! Van een ongeïnteresseerde groep waren ze veranderd in een groep vrolijk lachende pubermeiden. Het was een eenmalig uitstapje, maar ik werd er zo ontzettend blij van!! Waarom zou ik dat niet vaker doen?

Ik weet wel waarom hoor; het volgende idee diende zich namelijk alweer aan.
Maar dit was spannend én leuk en gaf me dus de kriebels. Daarom heb ik het weer uit de kast gehaald, afgestoft en opgepimpt, en eind mei ga ik een sollicitatietraining geven op een ROC. Echt heel spannend én echt heel leuk!

Er komen nog steeds een hoop ideeën in me op: die komen allemaal op mijn Fuck It list. Ik bekijk ze wel weer opnieuw als de tijd rijp is, of als de kriebels blijven.

En ik oefen met relaxen. Gisteren heb ik een poging gewaagd, en ben in een hangmat gaan liggen. Daar ben ik uit gevallen en nu heb ik mijn schouder gekneusd. Het universum werkt niet mee, maar ik geef niet op!

Als je interesse hebt in mijn sollicitatietrainingen en als je tips voor me hebt over relaxen dan hoor ik het graag!

Delen: Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail